TIM Festivalið í Rio

Í gær spiluðum við á TIM festivalinu í Rio De Janiero.
Það gekk nú ekki slysalaust fyrir sig.
Í fyrsta lagi var engin hljóðprufa vegna þess að sviðið var rafmagnslaust á þeim tíma sem hljóðprufan átti að vera.
Ég týndi málmstykki úr trompetinum mínum, sem er fremur ergilegt,
svo rétt áður en við áttum að stíga á svið uppgötvuðu ég og Sigrún að við höfðum steingleymt að fara í fánavestin innan undir búningana og þurftum því að hlaupa tilbaka inn í búningsherbergi, og fórum másandi upp á svið.
Þegar á sviðið var komið kom í ljós að þráðlausi hljóðneminn minn var ónýtur sem gerði það að verkum að í hvert skipti sem ég hreyfði mig eða blés í lúðurinn kom mikið og hátt óhljóð sem minnti einna helst á þrumugný.
Þurfti því hljóðnemamaðurinn að hlaupa til og vesenast í öllum brass-stelpunum til að finna út hver væri með ónýta hljóðnemann og skipta um svo lítið bæri á.
Þegar tónleikunum lauk lenti Production-Manager-inn okkar í því óhappi að setja höndina inní stóra viftu sem er alltaf fremst á sviðinu, svo að hluti af
vinstri löngutöng fór nánast af og varð hann að dvelja á brasilískum spítala í nótt.
En þrátt fyrir hrakfarir skemmtum við okkur vel, og erum nú komin til Sao Paulo, en við spilum aftur á TIM festivalinu hér í borg á morgun.

Við fórum í túristaferð uppá Corcovado-fjall að sjá hina margfrægu Jesú-styttu




Brynja að grína


Útsýnið er ekki slæmt uppi á Corcovado


Wonderbrass-hópurinn var í miklum ham eftir tónleikana (það vantar samt Sigrúnu eldri á myndina)


Gael Garcia Bernal sagðist vera hrærður yfir nærveru okkar, og það vorum við Særún líka, eins og sjá má


Við komumst í hann krappan þegar við fundum tímarit frá Fróða á flugvellinum í Rio


Svona lítur huggulega hótelherbergið mitt út hér í Sao Paulo


Svona eru hins vegar hrörlegar vistarverur nágranna okkar við hliðina á fína hótelinu

Rigning í Rio

Nú erum við sumsé komin eftir langt og strangt ferðalag til Rio De Janiero í Brasilíu.
Eins og sönnum Íslendingum sæmir komum við með skítaveðrið með okkur til Rio, en það fór að rigna um svipað leyti og við lentum, og á að rigna mest allan tímann sem við dveljum hér í Rio.
Við létum veðrið þó ekki aftra okkur, heldur fórum í gær í City of God fátækrahverfið sem er í hlíðunum rétt fyrir ofan hótelið okkar.
Það var magnað að sjá hvað fólk getur gert úr litlu sem engu fjármagni, og fórum við m.a. í skóla þar sem krakkar læra dans, söng, leiklist og kvikmyndagerð.
Skólastjórinn sagði okkur að þeir sem færu ekki í skólann enduðu iðulega sem dópsalar og/eða morðingjar.
Við fórum í fylgd með Claudie sem er brasilísk og þekkir vel til í hverfinu, en hún vann m.a. við kvikmyndina City of God, og hittum við einmitt einn aðalleikara myndarinnar í listaskólanum.

Í City of God búa um 30 þús manns


Brasilískur kórsöngur


Ströndin sem tilheyrir hótelinu okkar


Fátækrahverfið fyrir ofan hótelið


En í kvöld förum við í sándtékk fyrir TIM festivalið sem er á morgun.
Það verður fjör.

S-Ameríka

Nú fer að styttast í brottför, en við höldum til S-Ameríku snemma á þriðjudaginn.
Fyrsti viðkomustaður okkar er Brasilía, en við munum spila á TIM festivalinu í Rio de Janiero, Sao Paolo og í Curitiba. Þaðan förum við til Argentinu, Chile, Perú og endum í Kólumbíu.
Það verður heilmikið flandur á okkur, en á tæpum 4 vikum munum við fara í hvorki meira né minna en 13 flug.
Því verður ekki neitað að ég sé að verða ansi spennt yfir för okkar þarna niðureftir, en líka eilítið kvíðin.
Það sem ég kvíði þó einna mest er að fá einhver illindi í magann, því við þurfum þrátt fyrir allt glens að spila á tvennum tónleikum í hverri viku.
En maður er sosum búin að láta bólusetja sig fyrir öllu sem hægt er að bólusetja mann fyrir, svo nú ætti mér óhætt að vera bitin af sjúkum hundi, fá gulu-sóttina og að gista í skógum Amazons ef það ber undir.

En í næstu viku ætla ég að baða mig á þessari strönd:

Ísland

Nú erum við aftur komnar heim. Það er sosum ágætt eftir 6 vikna ferðalag með tilheyrandi þvælingi, en samt sem áður er ég ekki frá því að ég sakni hópsins nú þegar. Þetta var án efa skemmtilegasti túrinn til þessa, en það styttist í næsta hluta þar sem við förum til S-Ameríku eftir 3 vikur. Spennó.

Á fimmtudaginn spiluðum Wanderlust í Conan O´Brien sem var very næs.
Hér má sjá frmmistöðu okkar:


Sigrún og Chris fyrir framan NBC studíóið


Conan hljóðprufa




Ég stalst til að smella af rétt fyrir upptöku


Eftir Conan var haldið tryllt grímupartý með þjóðbúningaþema.

Thelma og Harpa voru frá landi the non-existance


Mark Bell leit kunnuglega út



Sigrún var hins vegar óþekkjanleg


Wonderwoman og Claudia Wunderbar eru ágætis vinkonur


Claudia kom með bræður sína alla leið frá Insbruck

Madison Square Garden

Í gær spiluðum við í hinu stóra Madison Square Garden.
Það var magnað að standa á þvílíkum leikvelli sem salurinn er, en um 20 þús manns voru í sætum og mátti maður sjá áhorfendur lengst uppí rjáfur.
Eftir tónleikana var tryllt eftirpartý og fór dagurinn í dag í að súpa seiðið af gleðskap gærkvöldsins.

Svolítið stór salur


Mark, Chris og Damian í dýrðarljóma


Sviðið séð ofanfrá


Hello cuties


Við fengum nýmóðins hárskraut




Erla, Særún og ég svifum á bleiku skýi


Fyrr í kvöld fórum við að sjá Charels Mingus Big Band sem var feitt

Montreal og New York

Það má segja að það hafi ýmislegt á daga okkar drifið.
Á fimmtudaginn var fórum við á fjöruga tónleika með Beastie Boys í Montreal. Þeir voru ansi hressir á sviðinu og voru einnig svo dúllulegir að bjóða okkur að hanga með sér eftir tónleikana sem var nú ekki svo slæmt.

Smekklegir Beastie Boys


Daginn eftir spiluðum við í Jacques Cartier Pier þar sem við spiluðum í fyrsta sinn með sendimæka sem gerir okkur kleift að valsa spilandi um sviðið.
Við stóðum því fremst á sviðinu hjá Björk í Anchor Song, Oceania og Declare Independence sem má sjá hér að neðan:



Ekki vissi ég að RÚV væri með útibú í Montreal


Við fengum nýja Wonderbrass-fimleikagalla sem Bernhard Wilhelm hannaði




Núna erum við hins vegar komin til New York.
Framundan eru mjög stórir tónleikar á morgun (mánudag) í Madison Square Garden og sjónvarpsupptaka á fimmtudaginn fyrir skemmtiþáttinn Conan O´Brien. Þess á milli munum við eyða tíma okkar í stórbrotnum verslunum borgarinnar og í almenn skemmtilegheit.

Harpa í flippaða hótel-innganginum


Okkur til mikillar gleði fundum við íslenskt Síríus-súkkulaði og skyr.is í Whole Foods

Af nýjum búningum og fleiru

Á mánudaginn spiluðum við í Fox Theatre í Atlanta.
Á þeim tónleikum bar það til tíðinda að vorum við glænýjum búningum eftir fatahönnuðinn knáa, Bernhard Willhelm.
Má segja að nýju búnignarnir séu allt öðruvísi en forverar þeirra.
Þeir eru allir samskonar og eru saumaðir úr mjúku silki sem gerir okkur ekki eins miklar um okkur og fyrir vikið lítum við út fyrir að vera mun penari og rassminni.



Í tilefni af nýjum búningum fengum við einnig nýtt make-up


Eins og sjá má var mikil gleði í Atlanta






Núna erum við aftur komin til Kanada, eða til Montreal.
Það eru tónleikar á morgun, en í kvöld ætlar hópurinn að skella sér á Beastie Boys uppákomu.
Valdís Þorkelsdóttir

Dazed and Confused

Í ágúst fórum við í ljósmyndatöku við Kleifarvatn fyrir tónlistartímaritið Dazed and Confused. Það tímarit á víst að vera komið út, og geta því áhugasamir flett því lauslega í næstu bókabúð og séð fremur góðar myndir af okkur og enn betra viðtal við Björk.
Ég birti einnig hér nokkrar myndir sem ég tók frá þessum kalda og blauta síðsumarsdegi:

Það var hellað kalt eins og sjá má á svip stúlknanna


Kuldagalli og öfugar regnhlífar


Sumir settu sig í sérstakan módelgír

Texas

Í gær spiluðum við sumsé á Austin City Limits festivalinu í Texas.
Það voru dúndurtónleikar þrátt fyrir mikið flugu- og skordýrafár á sviðinu sem varð þess valdandi að oft þurfti maður að stíga einkennileg auka-dansspor til þess að hrista af sér ógurlegar engisprettur og aðra óvelkomna skriðgesti.
Í lok tónleikanna fyrir aukalögin tvö varð uppi fótur og fit þegar upp kom eldur í sviðshátalara vegna gífurlegs hita.
Sem betur fer varð engum meint af, og eftir að slökkt hafði verið í eldinum skunduðum við aftur á svið eins og ekkert hefði í skorist.
Í dag dveljum við í Jackson, þar sem lítið er við að vera, og eru allir veitingastaðir í nágrenninu lokaðir þrátt fyrir að það sé laugardagur.
Í staðinn höfum við verið að þvo af okkur spjarirnar og liggja í sólbaði við sundlaugina sem er á þaki hótelsins. Voða næs.
Í nótt keyrum við síðan til Atlanda, en við spilum þar á mánudaginn í Fox Theatre þar í bæ.
Bæ.

Bergrún og Sylvía í stuði í Texas


Litla Turtle-dúfan


Fingralipu fléttararnir




Síðan tók Særún eitt af sínum frægu gítarsólóum